Былая гімназія каралевы Ядвігі

Будынак па вуліцы Волкавіча, 1, як і многія іншыя ў Гродне, узведзены з жоўтай цэглы. Гэта адна з адметнасцяў нашага горада, якая звязана з мясцовай глінай. У ёй менш жалеза, таму цэгла мае такі асаблівы колер. Сам будынак збудаваны ў стылі рускага мадэрну. Раней на ім было шмат прыгожых балкончыкаў, але, на жаль, яны не захаваліся.

Калі падысці бліжэй, асабліва да тарца, варта прыгледзецца да цаглянай муроўкі. У пачатку XX стагоддзя тут месцілася вайсковая ўстанова: спачатку казармы, пазней — лазарэт. Салдаты, што стаялі на варце, пісалі хімічнымі алоўкамі (якія не сціраюцца, у адрозненне ад звычайных) сваё імя, прозвішча або колькасць дзён, што засталася да дэмабілізацыі. Так узнік своеасаблівы музей графіці, які адлюстроўвае жыццё простых людзей. У пачатку XX стагоддзя ўлады на Гродзеншчыне змяняліся часта, таму тут можна пабачыць надпісы на рускай, нямецкай і польскай мовах. Нават цяпер традыцыя працягваецца: выпускнікі аграрнага ўніверсітэта, што месціцца ў гэтым будынку, пакідаюць свае подпісы.

У 1920-я гады тут быў адкрыты шыкоўны музей прыроды Станіслава Жыўна. Гэты вучоны і батанік працаваў у ЗША, але вярнуўся на радзіму з грашыма і вялікай калекцыяй чучал розных жывёл. Можна сказаць, што Жыўна паклаў пачатак музейнай традыцыі ў гэтым будынку. Сёння тут месціцца іншая экспазіцыя — музей пчалярства.

Калекцыю Станіслава Жыўна, якую ён перадаў гораду, можна сёння ўбачыць у экспазіцыі Новага замка. Чучалы з гэтай калекцыі, напэўна, бачылі ўсе гродзенцы, што былі дзецьмі ў апошнія сто гадоў. Доўгі час у гэтым будынку месцілася гімназія. У міжваеннай Польшчы яна насіла імя каралевы Ядвігі. У 1920-я ў Гродне было некалькі гімназій, і навучанне ў іх праходзіла асобна: хлопчыкі — у гімназіях імя Стэфана Баторыя і Адама Міцкевіча, дзяўчынкі — у іншых навучальных установах.